Marieke van Leeuwen – Vrouwendag

vrouwendag

bij tijden weten mannen te vertellen
van achter een bureau of in de kerk
wat voor een vrouw de ware roeping is
en wat haar plaats is, thuis en op het werk

dit land had haar Aletta en haar Mina’s
vrouwen die de strijd zijn aangegaan
die jaren voor gelijke rechten vochten
ageerden voor een waardiger bestaan

we prijzen ons gelukkig dat wij hier
in grote lijnen, niet meer hoeven klagen
hoewel de vrouw die aan de top wil staan
obstakels ondervindt en moet verdragen

hetzelfde werk wordt ongelijk beloond
en ja, te vaak blijft hier een voordeur dicht
en zijn er vrouwen die hun lot aanvaarden
dienen zien als hun morele plicht

maar toch zijn de verworvenheden groot
gelet op het verzet van nog geen eeuw geleden
want elders in de wereld telt de vrouw niet mee
en is zij van de samenleving afgesneden

daar worden meisjes nog vernederd en verminkt
en worden vrouwen door geweld geplaagd
ze moeten onderwijs en veiligheid ontberen
worden van hun eer beroofd en opgejaagd

zij mogen leven geven maar niet spreken
moeten sloven, horig zijn en zacht
ze moeten hun talenten onderdrukken
zich schikken naar wat hen is toebedacht

we willen ons vandaag verbonden weten
wensen dat er ooit een morgen is
waarop elk mens gezien wordt en gehoord
en ook het kwetsbare geborgen is

Internationale Vrouwendag 8 maart 2013

 

zij heet Abeni ze bewerkt het land
dat van haar is
waar ze zaait en oogst
met haar dochter
in een doek op de rug
waar ze zweet en haar handen
tot werkhanden maakt
ze is sinds een week weduwe
het land moet naar
haar broer of
de zoon van haar broer
of naar zijn broer
of de zoon van zijn broer
ze noemen haar Rosita
want ze is negen, dus nog klein
ze plukt fruit in het groene land
dat Rijke Kust heet
de man is groot en sterk
de man plukt het meisje
er groeit iets in haar buik
dat wil zij niet, zij wil
het speelgoed niet delen
een man in de kerk
met een kruis om zijn nek
zegt dat het moet
dat ze moederen moet
dat begrijpt ze niet
ze heeft een moeder

ze leeft in Jemen
land van zand en bergen
rondom de huizen ligt okergruis
een roze jurk tot op haar voeten
haar hoofdje licht gebogen
zoals alleen een meisjespop het kan
Tahani heet ze, ze is zes
ze staat verlegen naast haar man

zij heet Hamida
ze haalt hout
om een vuur te maken
zij laat het hout vallen
het zal niet branden
zij valt zelf
samen nemen ze haar
alsof ze geen naam heeft
alsof ze een wapen is om
dorpen te ontwrichten
dorpen die Luvungi heten
Abala of Nyakiele
namen die smaken naar
zon, hutten en jungle
zij is één van die duizenden
één van achtenveertig
per uur

Marieke van Leeuwen voor de Internationale Vrouwendag 8 maart 2013

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *