Catharina Nelemans – de Bloem van Dordrecht

(Mej) Catharina Nelemans is nooit getrouwd geweest, en droeg daarom met trots de titulatuur mejuffrouw. Zij was geboren op 4 juli 1914 te Lage Zwaluwe. Zij werd hervormd gedoopt, maar ging later met haar ouders naar de Vergadering der Gelovigen die in de Lange Breestraat hun onderkomen hadden in het Patrinonium, in Dordrecht. Catharina is in 2008 begraven in Dordrecht.

Het geloof stempelde haar leven tot haar dood toe. Zij is ook in Dordrecht begraven op de Algemene begraafplaats in oktober 2008. Tijdens de 2e wereldoorlog kwam Catharina in aanraking met het verzet, omdat bij haar thuis bij haar ouders een kostganger kwam, die Anne Kamp heette, en veel naar de Biesbosch ging voor ondergrondse activiteiten, ook was er een seintoestel in de kelder van hun huis, waardoor berichten konden verstuurd worden.

Toen Lage Zwaluwe op 6 november 1944 bevrijd werd had Catharina al veel gedaan voor het verzet, en werd bureauleidster van het Rode Kruis te Hooge en Lage Zwaluwe, en had dus toestemming om zich overal vrij te begeven. In deze functie was zij zelfs enige tijd “burgemeester” van Hooge en Lage Zwaluwe omdat niemand anders er was. Omdat zij vaak eerste hulp verleende aan gewonde mensen tijdens de vele artilleriebeschietingen, die vanaf het Eiland van Dordrecht o.a. Lage Zwaluwe troffen, en omdat zij een noodhospitaal in de kelder van de school inrichtte, kon zij ook de linecrossers opvangen, die vanuit de Biesbosch kwamen. Ook evacueerde zij gewonde mensen uit de dorpen naar elders in Noord Brabant. Door de verhalen van haar familieleden uit Dordrecht, waar zij regelmatig kwam, en ook van de linecrossers kwam Catharina er achter dat in Dordrecht veel honger werd geleden. Zij kwam toen op het plan om voedselvoorraden te maken voor hongerend Dordrecht, en verzamelde deze voorraden op in het Gemeentehuis in Hooge Zwaluwe.

Nadat Dordrecht bevrijd was, gaf zij de bakkers in Lage Zwaluwe de opdracht om zoveel mogelijk brood te bakken. Zij moest echter toestemming krijgen van de geallieerden, omdat over de rivieren niet gevaren mocht worden. Zij wist zelfs door te dringen bij generaal Montgomery, die verklaarde geen officiele toestemming te kunnen verlenen, maar stond wel sympathiek tegenover haar plan. Dit was voor Catharina genoeg, en regelde de verdere papieren bi het Rode Kruis, en ging met het schip De Wuta van schipper Ten Haaf op 10 mei vanuit Lage Zwaluwe, het hele dorp stond het schip uit te zwaaien naar Dordrecht.

Onbeschrijflijk was de vreugde van de Dordtenaren toen het schip aanmeerde in de Kalkhaven te Dordrecht. Vele duizenden sigaretten, die Catharina opgespaard had werden uitgedeeld aan de vele aanwezigen. De distributie ging via majoor Houtzager, de militaire bevelhebber van Dordrecht, en de heer Leemhuis, directeur van de koekjesfabriek Victoria. Drieduizend bejaarde Dordtenaren kregen vrijwel direct een half brood uitgereikt. Een nieuwe tocht naar Dordrecht vanuit Lage Zwaluwe met de Eben-Haezer liep bijna minder goed af, omdat het schip stuitte op een versperring in de Dordtse Kil. Met man en macht heeft men toen snel de aardappels van het schip gehaald, zodat het weer los kwam, wel was er schade aan het schip. Deze actie, waarvoor later tien schepen ingezet werden, ook naar andere plaatsen, ging onder de vlag van het Rode Kruis, en heette Actie Zuid helpt Noord.
Dordrecht was zo blij, dat er een collecte werd gehouden, die maar liefst 45.000 gulden opbracht, daar kon o.a. het schip van gerepareerd worden.

In die tijd woonde Catharina in Dordrecht. Het gemeentebestuur van Dordrecht stuurde Catharina een bedankbrief, en wilde haar tot ereburgeres van Dordrecht maken, en tevens een straat naar haar vernoemen, en ook prins Bernhard wilde haar een onderscheiding toe te kennen. Catharina wilde dat niet, om de volgende reden, dat het haar werk niet was, maar het werk van God. Daarbij zei zij, dat er veel mensen een lintje kregen, die pas in de laatste oorlogsdagen met relatief weinig gevaar actie ondernamen, maar de velen, die al veel langer bezig met gevaar van eigen leven kregen niets. Zij zei, in de oorlog leer je de mensen kennen.

Later heeft Catharina Nelemans toch een zilveren gegraveerd bestekset gekregen van de gemeente Dordrecht, en ook de provincie Zuid Holland schonk haar een beschilderd Delfts blauw bord met haar naam erop. Toch kreeg Catharina. ondanks dat zij het niet wilde, een eretitel, tijdens een bijeenkomst van het Rode Kruis (HARK) in 1945 kreeg zij bloemen aangeboden, en werd zij de Bloem van Dordrecht genaamd.

Genomineerd door A. Nelemans 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *